اشاره:

بین رسانه ها -رادیو، تلویزیون، کتاب و ...- کتاب واقعا چیز دیگری است. اونا جلوی فکر و اندیشه را می گیرند ولی کتاب تخیل آدم رو پرورش می ده. باید کتاب خوند. کتاب یار مهربان، دوستی هنرمند، با سود و بی زیان است. پندهای فراوان با آن که بی زبان است.

معرفی کتابهای مطالعه شده در سال جاری: پنجاه و هشتیمن کتاب

عنوان: کتاب رمان اسماعیل نوشته امیرحسین فردی

رضا امیرخانی تو یه محفل دوستانه -انجمن نویسندگان دانشگاه امام صادق علیه السلام- می گفت: ادبیات داستانی پایداری و جنگ داریم؛ چون مردم جنگ رو ندیده بودند و قصه گفتن از اون معنی داشت. ولی مردم خودشون تو انقلاب بودند! خودشون همه داستان انقلاب رو می دونستند! لازم نبود کسی براشون داستان انقلاب رو تعریف کنه! به همین دلیل ادبیات داستانی انقلاب اسلامی تولید نشد.

این جمله ها نقل به مضمون بود. به هر حال ضرورت کار هنری و داستانی برای بازتولید یک واقعه تاریخی آن هم به عظمت انقلاب اسلامی با تاثیر رنسانس گونه اش بر کسی پوشیده نیست.

درد بدی است! ادبیات داستانی کافی برای انقلاب اسلامی، به قدر شور و عظمت کار مردم انقلابی 39 تا 57 تولید نشده است. هنرمندان، نویسندگان و ... نتوانسته اند رسالت تاریخی خود را ایفا کنند.

از معدود کتب ادبیات داستانی تولید شده برای بازگویی داستان انقلاب اسلامی، برخی با نگاه منفی خود همه چیز را زیر سوال برده اند. برخی نیز خیلی خوب و قشنگ بوده اند ولی الگوی انقلاب آنها الگوی انقلاب اسلامی- انقلاب خمینی- نبود. کتاب مرد بهاری داوود امیریان از این نمونه است. خیلی عالی بود. ولی داستان انقلاب آن بیشتر شبیه انقلاب در کشورهای کمونیستی بود که کارگران و مردم فرودست متحد می شوند و سلطه و استکبار ظالم را به زیر می کشانند. ادبیات داستانی انقلاب اسلامی ما باید الگوی انقلاب امام خمینی را داشته باشد. چیزی که رگه های آن را به خوبی در کتاب اسماعیل نوشته امیرحسین فردی می بینیم.

کتابشناسی:

کتاب رمان اسماعیل، اثر امیرحسین فردی، تهران، انتشارات سوره مهر-مرکز آفرینش های ادبی، کارگاه قصه و رمان-، چاپ سوم، 1387، تعداد صفحات: 278..

راستی، این مطلب همزمان با ورود پربرکت آقا روح الله به ایران در بهمن 1357 به روز شد. 

اشاره: مشکل ما سه راه حل دارد: خواندن، خواندن و خواندن. البته راه حل چهارمی هم وجود دارد که آن هم خواندن است. مطالعه رو در برنامه روزانه تان وارد کنید! (نقل به مضمون از دکتر حسن رحیم پور ازغدی)

محرم آمد. کتابهایی متناسب با این روزها که در محرم قبلی خوندم و نشد که معرفی کنم رو این روزها با هم مرور کنیم:

معرفی کتابهای مطالعه شده در سال جاری: چهل و هفتمین کتاب

عنوان: کتاب رسانه شیعه: جامعه شناسى آیىنهاى سوگوارى و هیئتهاى مذهبى در ایران با تاكید بر دوران پس از پیروزى انقلاب اسلامى نوشته محسن حسام مظاهرى

این کتاب نوشته یکی از افسران راستین جنگ نرم است. در قسمت اول نویسنده به تاریخ تحلیلى تاسیس و استمرار آیینهای سوگواری و مذهبی پرداخته و در این فصل با ابداع ستودنی شواهدی از متون اصلی مورد اقتباس آورده است که لذت مطالعه را چند برابر کرد. در ادامه با وارد کردن ادبیات جامعه شناسی به  بررسى هیاتهای عزاداری در قالب سنتى، انقلابى دوران جنگ، انقلابى بعد جنگ، هیاتهای عامه پسند و شبه هیاتها به كمك مفاهیم و ادبیات علوم اجتماعى پرداخت. این اثر تداوم یکی از کارهای پژوهشی آقای حسام مظاهری است که رساله فوق لیسانس ایشان نیز می باشد. جالب آنکه قبل از دفاع از پایان نامه، آن را به صورت کتاب منتشر کرد و مورد استقبال خوبی هم قرار گرفت. کاری به نقدهای وارد شده به این کتاب ندارم ولی از استادهای ایشان تو دانشگاهشون واقعا دعوت می کنم همچین کتبی بنویسند!

محسن حسام مظاهری یکی از نفرات اصلی مجله هابیل نیز هست. یک مجله علمی دانشجویی با کلاس در حوزه علوم انسانی بومی با نگاهی خاص به انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی.

راستی اگر فرصت خواندن کتاب را ندارید، حداقل نگاهی به عکس ها و زیر نویس آنها بیندازید!

کتابشناسی:

کتاب رسانه شیعه جامعه شناسى آیىنهاى سوگوارى و هیئتهاى مذهبى در ایران با تاكید بر دوران پس از پیروزى انقلاب اسلامى ، محسن حسام مظاهرى، تهران، سازمان تبلیغات اسلامى: شرکت چاپ و نشر بین الملل، 1387

معرفی کتابهای مطالعه شده در سال جاری: چهل و سومین کتاب 

و این صدای جنگ... داستان شروع جنگ است از نگاه یک کودک جنوبی. کودکی که گوساله زرد رنگ اش، زردو، همدم او در آغازین روزهای دفاع مقدس است. روزهایی که او از جنگ، فقط صدایش را می شنود.

داستان دیدار حسام با رزمندگان سپاه اسلام که آنها را ابتدا عراقی تصور می کند، برداشتهای نخستین او از پدیده شگفت انگیز و تازه جنگ و ... مرا یاد درس روان شناسی اجتماعی و استاد محبوب آن، دکتر حسام الدین آشنا انداخت.

محمد رضا بایرامی نویسنده 44 ساله، که قبلا هم کتابهایی از او معرفی کرده بودم، در سومین دوره انتخاب کتاب سال دفاع مقدس، برای این کتاب، جایزه کتاب سال را از آن خود کرد.

این کتاب، نخستین بار توسط انتشارات نیروی زمینی سپاه پاسداران برای نوجوانان در سال 1373 چاپ شد ولی نسخه ای که من دارم، مربوط به سال 1386 است که با تصویرگری علی نامور مصور شده است و در نشر صریر   (وابسته به بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس) چاپ شده است.

کتابشناسی:

محمد رضا بایرامی، واین صدای جنگ...، تصویرگر: علی نامور، تهران، نشر صریر، 1386

معصومه رامهرمزی دختر یتیم آبادانی بود كه با شروع جنگ 14 ساله بود ولی دختر نبود، یك شیر زن بود و اصلا زن هم نبود، یك مرد واقعی بود.

آری! او یك (دختر) بچه بود و جنگ زود (شیر زن) بزرگش كرد و از او (یك مرد واقعی) آدم دیگری ساخت.

تاریخ دفاع مقدس ما در همین صفحات خاطرات رزمندگان و مهمتر از آن در اذهان به جاماندگان نهفته است و این پازل جز با توجه همه جانبه به همه جوانب این حادثه عظیم بشری تكمیل نخواهد شد.

كتاب دا، متاسفانه یا خوشبختانه به نماد حضور زنان در دفاع مقدس تبدیل شده است. به زعم من، حداقل یك نكته مهم در مورد این كتاب این است كه این كتاب، بازروایی نیست و نویسنده خاطرات خودش را نوشته است. خوب هم نوشته و همذات با پنداری با نویسنده كار آسانی نیست. دل بدهید.

كتابشناسی:

یكشنبه آخر، خاطرات معصومه رامهرمزی، تهران، انتشارات سوره مهر، چاپ پنجم، 1388،

ادامه مطلب