فصلنامه پلاك هشت، در حالی هفتمین شماره خود را چاپ كرده كه به نظر می رسه جایگاه ثابتی برای خود بین خوانندگان پیدا كرده. مخاطبان فرهنگ و هنر پایداری. نشریه ای علمی و پژوهشی كه با انعطاف پذیری هایی توانسته عامه پسندی را هم حفظ كند.

این شماره به آثار و گفتاری از علیرضا پناهیان، امیرحسین فردی، محمدحسین جعفریان، حسین بهزاد، مسود جعفری جوزانی ، رحیم چهره خند، علی داوودی، سهیل كریمی، سید محمد خیرالامور، بهزاد پروین قدس و ... مزین شده است.

از خبرهای خوش و متنوع دیده بان كه بگذریم، صحات اندیشه و ادب به طور مفصل به جلسه دیدار رهبری با اهالی فرهنگ و هنر دفاع مقدس پرداخته بود و حاشیه ها و نامه های بعد آن را هم آورده بود؛ جلسه ای شیرین و جذاب برای من. مثلا سه صفحه یادداشت سعید قاسمی از آن جلسه و حرفهایی كه جلوی آقا نزد.

رنگ جنگ هم به یازده سپتامبر پرداخته بود. اما اوج كار آن پرونده ویژه ای برای ابوالفضل عالی. من عالی را نمی شناختم ولی پوسترهایی كه طراحی كرده بود را بارها دیده بودم. مرحوم ابوالضل عالی به تعبیری باید پدر گرافیك انقلاب نام نهاده شود. جوانی كه به گرافیك انقلاب هویت داد. این شماره رنگ جنگ پربار بود. صحبتهای بهزاد پروین قدس هم از عكاسی جنگ خواندنی بود.

شیپور جنگ دو مطلب داشتی كی درباره عاشیق ها و حماسه و دیگری كه درباره موسیقی هیوی متال كه چگونه موسیقی متال از یك موسیقی ضد جنگ منحرف شد و به هم جنس بازی و جنگ افروزی و ضددین و .. رسید.

ایرج افشاری اصل آسیب شناسی مفصلی بر تئاتر دفاع مقدس نوشته است. تئاتر كه به زعم من در هنر ها خیلی مظلوم مانده است.

سهیل كریمی هم داستان زیبایی از حاج احمد متوسلیان نوشته كه خوب تموم شده.

رحیم چهره خند هم به بهانه پنجمین سال عروج ابوالفضل سپهر، شاعر اتل متل های دفاع مقدس، متنی نوشته است و از ابداع شعرهای روبرو با مخاطب سپهر تمجید كرده است. یادداشتی از خود آقای سپهر هم در این شماره هنوز خواندنی است.

در صفحات شعر علاوه بر شعر آقای محمدحسین جعفریان كه آقا فرمودند خوشنویسی كنید، دو شعر قسنگ از سیده سپیده امینی هم نظرم را جلب كرد.

كتاب معراج ماهی ها هم ظاهرا مثل كتاب خلاصه خوبی ها ست. این كتاب توسط اتحادیه انجمنهای اسلامی دانش آموزان تهیه شده و به زندگی 72 شهید دانش آموز می پردازد. پلاك هشت به بهانه روز دانش آموز گلچینی از خاطرات این كتاب رو آورده بود.

آقای خیرالامور در متن قشنگی به هنر های برخی از شهدا پرداخته بود. ابتكار قشنگی بود. مثلا برای شهید بهنام محمدی به تشریح هنر بلوغ وی پرداخته بود.

بررسی اهداف، وظایف و راهكارهای عملی حفظ و نشر آثار دفاع مقدس این شماره در گفتگو با سردار محمد تقی خادمی، معاون هماهنگ كننده بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس صورت گرفته بود.

پلاك هشت، نشریه ای است درباره فرهنگ و هنر دفاع مقدس كه هر سه ماه یك بار توسط معاونت هنری بنیاد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس (متولی حفظ ارزشهای جنگ ده ساله) منتشر می شود. شماره چهارم این فصلنامه فرهنگ و هنر پایداری موضوع این مطلب ماست.

بیش از هر چیز پلاك هشت، به بررسی كاركرد و عملكرد هنر در قبال دفاع مقدس هشت ساله و حتی عامتر فرهنگ پایداری (نگاه فراملی به دفاع مقدس و انقلاب كه شامل مقاومتهای حزب الله و فلسطینیها و نیز دشمنی های شیطان بزرگ و اسرائیل هم می شود.) است. مفهوم عام هنر در این نشریه تنها شامل مداحی و آنچه ذاتا اسلامی است مثل تعزیه نبوده، بلكه به جنبه های مختلف هنر، نظیر سینما، هنرهای تجسمی، موسیقی، تئاتر و ... نظر دارد.

این شماره با آثار و گفتاری از حضرت آقا سید علی آقای حسینی خامنه ای، سردار باقرزاده، سردار مهندس سعید قاسمی، مصطفی رحیمی، سید مهدی شجاعی، گل علی بابایی، سهیل كریمی، علی محمد مودب، علیرضا قزوه، محمد رضا آقاسی،  محمدرضا درویش، حسین فدایی اصل، محمود بدرفر و ... زینت یافته بود.

نظرات رهبری درباره هنر متعهد و انتظار انقلاب از هنر نكات جالبی داشت. انقلاب از هنر می خواهد كه هنر باشد. هنر (هنرمند) زیبایی ها را می بیند و به صورت هنر در می آورد. انقلاب از هنر و هنر مند می خواهد كه زیبایی های جنگ و انقلاب، زیبایی های ایثار و فداكاری فرزندان این آب و خاك، مادران این آب و خاك، زیبایی فرهنگ مردم این آب و خاك در دوره انقلاب و دفاع مقدس به دست فراموشی سپرده نشود. بحث جالبی هم درباره اینكه تعهد با هنر منافاتی ندارد هم مفید بود.

بررسی جامعه شناسانه رویكرد شاعران به دفاع مقدس و سطوح مختلف جنگ با عنوان از تقلیل گرایی تا تقلیل سرایی هم مقاله ای بود كه نگاه جدیدی به شعر دفاع مقدس داشت.

مصاحبه ها همیشه نقطه قوت این فصلنامه فرهنگ و هنر پایداری بوده اند. مصاحبه با حاج منصور نورایی كه مناجاتهای معروفی از او هنوز هم نه فقط برای بچه های جنگ (به زعم مصاحبه كننده) كه برای همه خاطره است.  باید توجه داشت كه بخش مهمی از جنگ ما، همین دعا ها و مناجاتها و جنبه معنوی رزمندگان بود.

گفتگو با آزاده سید حسین هاشمی كه فوق لیسانس ارتباطات از كانادا داشت و در اولین روزهای جنگ در گروه تلویزیونی جهاد به همراه مردم قصر شیرین اسیر شد و بعد از آزادی، مدیر گروه جهاد سازندگی بود و مجموعه هایی در مورد آزادگان ساخت و مدتی نیز رایزن فرهنگی ایران در فرانسه و كرواسی بود نیز از این جهت حائز اهمیت بود كه شامل نكته هایی جالب از زندگی اسرا بود. خود ایشان زبان عربی را در اردوگاه رمادی و زبان فرانسه را در اردوگاه موصل4 یاد گرفتند! بُعد مهمی از جنگ، تحولات اسرا است كه واقعا مبهم است. حاج آقا ابوترابی معلوم نیست واقعا در اردوگاههای عراق چه می كرده است. در جایی از مصاحبه خواندم كه 800 نفر از 1200 اسیر اردوگاه در حال یادگیری زبان انگلیسی بودند. حكایت زمستان سعید عاكف هم چیزهای عجیبی می گفت. این قدرتی كه عده ای را چنین به یادگیری وا می دارد، این تحولات عجیب واقعا عجیب است.

صحبتهای جانباز شیمیایی عبدالعزیز پورصفایی نیز شامل نكات مهمی از مشكلات جانبازان و ظلم های بنیاد جانبازان بود. در جامعه اسلامی، آن یهودی و مسیحی از كار افتاده باید از رفاه برخوردار باشند، چه برسد به سربازان اسلام كه در راه اسلام و حكومت اسلامی متحمل صدمات شدند. حداقل صدمات آنها باید جبران شود، اگر خدمات جبران ناپذیر است.