قطار امتداد به ایستگاه پنجاهم رسید

چند روز مانده بود به عید که پستچی شماره جدید امتداد را آورد. نشریه ای دوست داشتنی که باری نوشته بودم اگر امتداد نمی خوانید، وبلاگم رو هم نخوانید.

نشریه چند برگی امتداد، به مجله ای شیک، گلاسه و تمام رنگی و 64 صفحه ای تبدیل شده که طراحی و صفحه آرایی حرفه ای دارد. همیشه مخاطبان زیادی داشته و به عنوان پرمخاطب ترین نشریه فرهنگ پایداری می نازد. نیروهای باسلیقه ای هم دارد. غرفه برتر جشنواره نشریات حق آنهاست.

همه جور مطلبی به خود دیده است و در پی کسب رضایت مخاطبان حتی مفهوم پایداری را فراتر از دفاع مقدس می بیند و درباره جبهه جهانی اسلام می نویسد. ایران هراسی، شیطان پرستی، یهود و ... .

امتداد عامه پسند می نویسد و حضور خوبی(!؟) در مناطق عملیاتی و راهیان نور دارد و همین کلید موفقیت امتداد است. البته سایت امتداد به خوبی نشریه اش نیست ولی امکانات خوبی دارد و ارزش سر زدن دارد: www.emtedad.irنسخه تمام متن نشریات هم هست

مطالبی از این شماره  که به نظرم نباید از دست بدهید:

جنگ و طعم تلخ چای به قلم حمید داوودآبادی؛

فقط منولوگیم دیالوگ نداریم، مصاحبه خانمی که در انگلیس خانه اش نمایشگاه محصولات فرهنگی است؛

می خواهم بجنگم خمینی تنهاست، روایت منتشر نشده مرحوم عبدالله ضابط در طلائیه؛

پتوها ماندگارم کرد، چرا مسعود ده نمکی شیمیایی نشد؟ به قلم مسعود ده نمکی؛

و

این دو عکس را داخل قبرم بگذارید، گپ و گفتی با محمود عبدالحسینی عکاس داستان سیستان

این مطلب خیلی فضا رو ترکوند. البته کاملا مثبت. یه شور علمی هم پیدا شد! وقتی هشتاد و دویی ها هنوز در مورد پایان نامه شون مبهم حرف می زدند، ما موضوع معرفی کردم. البته یکی از چندین موضوعی که به ذهنم رسیده بود. ولی خیلی جدی بود! متاسفانه این مطلب واکنش علمی اساتید رو نیاز داشت، که این واکنش علمی حاصل نشد (14شهریور87).

ادامه مطلب